มันนานเท่าไรที่เราจากกัน ความจริงช่างเลือน
จนลืมทุกอย่าง เลิกจำไปแล้วแค่ความหลัง
แต่ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมวันนี้ที่ฟ้ามืดลง
ความเศร้าเหล่านั้นถึงย้อนมาอีกครั้ง
และเพียงแค่เสี้ยวนาที ที่ฉันเผลอคิดถึงเธอขึ้นมา
น้ำตาที่อยู่ในใจ ก็เก็บมันเอาไว้ต่อไปไม่ไหว

* มองไปทางไหนในใจฉันยังคงอ้างว้าง
ในวันนี้ที่ใจหม่น จนแทบทนไม่ไหว
จะมีทางไหนที่ฉันจะลบ ทุกความทรงจำของเราได้
ช่วยทำให้วันหม่นๆ มันพ้นผ่านไปสักที

ฉันรู้ชีวิตก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะร้ายหรือดี
แต่ในไม่ช้าแล้วมันจะผ่านไป
แต่พอฉันได้รับรู้ ยิ่งฉันฝืนแกล้งทำว่าเข้าใจ
ความเศร้าที่เก็บซ่อนไว้ มันก็ทำให้ฉันแทบยืนไม่ไหว

มื่อไรที่ใจหม่นๆของคนซึมเซา
จึงจะคุ้นเคยกับวันที่มันเงียบเหงา
ที่ทำให้วันดีๆของเขา.. กลับมาสักที